De Pascual Flores komt uit Spanje en heeft als thuishaven Torrevieja. Een stad die in vroeger tijden vooral leefde van de export van zoutindustrie.

In de eerste helft van de 30e eeuw de belangrijkste haven van de Mediterranee. In de stad woonden 6000 inwoners en waren 200 schepen geregistreerd. Daarvan waren er 64 paileboates.

Ter herinnering aan de bloeiende periode kocht de gemeenteraad in Torrevieja in 1999 de Pascual Flores; toen in zeer slechte staat. Tussen 2005-2008 werd het schip, gebouwd in 1917, uitgebreid gerestaureerd.

Sinds 2021 is deze driemaster weer klaar om uit te varen.

De Morgenster begon haar leven in 1919 als de haringlugger Vrouw Maria, gebouwd in Alphen en bedoeld voor de visserij op de Noordzee. Later werd ze gemotoriseerd, verlengd en kreeg ze de naam Morgenster. Jarenlang voer ze als vissersschip, tot dat werk in 1970 stopte. Daarna kreeg het schip allerlei nieuwe rollen: sportvisserij, zelfs een korte periode in de piratenradio–wereld.

Toen het schip er slecht aan toe was, werd ze in 1983 gekocht door Marian en Harry Muter. Zij zagen er iets in wat anderen niet zagen: een prachtig tallship in wording. Ze restaureerden haar grondig en bouwden haar om tot een tweemasts brig, een traditioneel vierkant getuigd zeilschip dat doet denken aan de zeiltijd van de 19e eeuw. In 2008 maakte de Morgenster haar eerste grote reis als zeiltrainingsschip.

Sindsdien vaart ze over heel Europa, doet ze mee aan Tall Ships Races en verwelkomt ze jaarlijks tientallen trainees die leren zeilen, samenwerken en grenzen verleggen. Met haar zwarte stalen romp, hoge masten en vriendelijke bemanning is de Morgenster overal een blikvanger. Haar thuishaven is Den Helder, maar haar hart ligt duidelijk op zee: daar waar de wind haar nog altijd met gemak voortstuwt.

De Helena werd in 1875–1876 gebouwd om vracht over de Rijn te vervoeren, vooral steenkool en ijzererts. In 1911 kreeg het schip een nieuwe eigenaar, die haar voorzag van een vernieuwde tuigage en enkele aanpassingen. Een aanvaring in 1926 bij Geertruidenberg zorgde voor flinke schade, maar de Helena werd daarna weer hersteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het schip gevorderd en moest het blijven doorvaren. In 1954 volgde opnieuw een zware aanvaring, waarna het jarenlang buiten gebruik raakte. Pas in 1988 kreeg de Helena een nieuw leven toen Bart en Kee Vermeer haar van de sloop redden en volledig restaureerden. Sindsdien vaart het oudste nog zeilende binnenvaartschip van Nederland weer trots over het water.

De Helena is een heel bijzonder schip:
– het oudste ijzeren zeilschip dat nog actief is
– officieel erkend als varend erfgoed
– behoort tot de top van het Nederlandse culturele erfgoed
– het enige zeilschip in Nederland dat officieel met passagiers op de Rijn mag varen

De Jantje kwam op 17 april 1930 als viskotter in de vaart. Het was het eerste stalen schip van een Texelse visser die in 1917 met zijn gezin naar Den Helder verhuisde. Het schip werd toen de Twee Gebroerders gedoopt, naar de twee zonen van de schipper. Met het schip werd gevist op schol, tong en kabeljauw. Men had in die tijd nog niet veel vertrouwen in de dieselmotor en er kon met de kotter nog worden gezeild. Tijdens de Engelse bombardementen in 1940 werd de Twee Gebroeders in de binnenwateren in veiligheid gebracht. Echter werd een klein jaar later het schip alsnog door de Duitsers in beslag genomen.

Zodra de oorlog voorbij is, gaat de oudste zoon via de Afsluitdijk te voet naar Duitsland op zoek naar zijn schip. Volgens de overgeleverde verhalen vond hij het schip terug in Emden met gaten in de romp en een mitrailleur op het dek. Op 10 november 1945 begint de renovatie van het schip in Haarlem. Op 18 mei 1946 is het schip weer klaar voor de visserij en krijgt het de nieuwe naam Ennie en Appie.

Tot 1952 behoort de kotter tot de Helderse visserijvloot. In de winter vist het op haring. Daarna krijgt het verschillende eigenaren uit Urk, Katwijk en IJmuiden. De IJM17 haalt de kranten wanneer het in maart 1971 bij Zandvoort op de kust vastloopt nadat de motor afslaat in een poging om een ander gestrand schip los te trekken.

In 1976 kopen Harry en Marian Múnter, zij hadden het schip al jaren op het oog om het tot zeilschip om te bouwen. Na jaren van klussen maakt de zeilschoenerbrik Jantje in 1986 haar eerste dagtochten.

De Vera Cruz is een zeilend replica-schip van een Portugese karveel uit de tijd van de ontdekkingsreizen (15e–16e eeuw). Het is de meest nauwkeurige replica die ooit is gebouwd van dit type schip.

Gebouwd: in 2000 op de scheepswerf van Vila do Conde (Portugal) ter ere van de 500ste verjaardag van de ontdekking van Brazilië.

Het schip is 23,8 meter lang, 6,6 meter breed en heeft met 2 zeilen een Zeiloppervlakte van 235 m2.

Lissabon is de thuishaven van het schip dat in beheer is bij APORVELA. APORVELA gebruikt het schip om jongeren kennis te laten maken met traditionele zeevaart, navigatie en teamwork.

De Dockyard III is een stoere Rotterdamse stoomsleper met een verhaal dat bijna filmwaardig is. Gebouwd om ijs te breken en schepen te slepen, tijdens de oorlog verborgen op de rivierbodem, later jarenlang het werkpaard van de haven — en telkens opnieuw van de sloop gered. Vandaag pufft en stoomt ze weer fier als varend erfgoed, een echo van de tijd dat de havens draaiende werden gehouden door pure stoomkracht en vakmanschap.

Het schip is gebouwd door de Rotterdamsche Droogdok Maatschappij (RDM). Het casco was klaar in 1940, het schip werd uiteindelijk pas in 1946 voltooid.

De Kamper Kogge is een reconstructie van een middeleeuws koggeschip, gebouwd in Kampen. Het schip is gebaseerd op een wrak uit 1336, dat werd gevonden in de Flevopolder bij Nijkerk. Een kogge was in de Middeleeuwen hét transportschip van de Hanze, waarmee werd gehandeld op de Noord- en Oostzee. Kampen was in die tijd een belangrijke handelsstad, en dit type schip was essentieel voor haar succes.

De bouw startte in 1994 en het schip werd gedoopt in 1998. Men gebruikte niet alleen het opgegraven wrak, maar ook oude documenten en afbeeldingen om zo authentiek mogelijk te bouwen. Een middeleeuwse kogge werd vroeger in een paar maanden gebouwd, maar de reconstructie kostte vier jaar.

In de Middeleeuwen waren koggeschepen dé manier om vanuit Nederland handel te drijven met Noord-Europa. Ze konden veel vracht meenemen en waren sterk genoeg voor de ruwe zee. Dankzij deze schepen bloeiden steden zoals Kampen, Deventer en Zwolle op als Hanze-handelssteden.