De hoogaars Alcyon is een bijzonder en elegant voorbeeld van Zeeuws varend erfgoed. Dit schip werd gebouwd in 1928 op de werf van Gebroeders Meerman in Arnemuiden en neemt een unieke plaats in binnen de vloot van de Stichting Behoud Hoogaars.

Al tijdens de bouw van het schip werd besloten het schip niet als werkboot, maar als jachthoogaars af te bouwen. Dat maakte haar toen al bijzonder: waar de meeste hoogaarzen waren bedoeld voor de visserij, was de Alcyon vanaf het begin een pleziervaartuig. Tijdgenoten omschreven haar als “een schoonheid onder de hoogaarzen”, met een krachtige, brede bouw en een fraai gelijnd achterschip.

In de eerste decennia van haar bestaan voer de Alcyon voornamelijk op de Zeeuwse en Belgische wateren. Het schip kende meerdere eigenaren, onder andere in Gent en Antwerpen, en behield daarbij steeds haar nautische uitstraling en zeileigenschappen. In de loop der jaren kreeg het onderhoud van een houten schip echter steeds meer aandacht en inspanning nodig.

In 1997 kwam de Alcyon in bezit van de Stichting Behoud Hoogaars, die zich inzet voor het behoud en het levend houden van historische Zeeuwse schepen. Daarmee werd de basis gelegd voor het voortbestaan van dit bijzondere vaartuig.

Tussen 2000 en 2001 onderging de Alcyon een ingrijpende restauratie. Hierbij is gewerkt met groot respect voor het oorspronkelijke ontwerp en de historische materialen. Waar mogelijk zijn originele delen behouden, aangevuld en hersteld met traditioneel vakmanschap. Op 16 juni 2001 werd het schip na deze restauratie opnieuw te water gelaten.

Dankzij deze restauratie is de Alcyon vandaag de dag geregistreerd als Varend Monument® en verkeert zij in uitstekende staat.

De YE36, ook bekend onder de naam Andries Jacob, is een bijzondere Zeeuwse hoogaars en vormt een uniek onderdeel van het Nederlandse varend erfgoed. Het schip werd gebouwd in 1900 op een werf in Tholen en diende oorspronkelijk als mossel- en garnalenvisser in de Zeeuwse wateren. Met haar relatief grote afmetingen en brede vlak was de YE36 bij uitstek geschikt om zware ladingen te vervoeren in het ondiepe en getijdenrijke deltagebied.
Door de jaren heen werd het schip gemoderniseerd met een hulpmotor, zonder het zeilende karakter te verliezen. Na de actieve visserij raakte de YE36 uiteindelijk in verval en dreigde zij te verdwijnen. In 1990 werd het schip aangekocht door de Stichting Behoud Hoogaars, waarmee zij het eerste schip van de stichting werd. Vervolgens is de YE36 zorgvuldig gerestaureerd en teruggebracht in haar oorspronkelijke staat als authentieke Zeeuwse mosselhoogaars.

Vandaag de dag is de YE36 de enige nog varende, originele houten mosselhoogaars. Zij vaart nog regelmatig tijdens maritieme evenementen en vaardagen en laat zo zien hoe de traditionele Zeeuwse vissersschepen ooit werkten en zeilden.

De Anemone werd gebouwd op de inmiddels vergeten scheepswerf van Cyriel De Smet in Gottem, nabij Deinze. Het ontwerp was van de hand van scheepsarchitect Leopold Standaert, een gerenommeerd Belgisch ontwerper die onder meer bekend is als de ontwerper van de Scheldejol. In 1933 werd de Anemone te water gelaten. Opmerkelijk is dat de naam van het schip bij overdrachten naar nieuwe eigenaars nooit werd gewijzigd.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Anemone afgezonken in de Leie om haar te verbergen voor de Duitse bezetter.

Tussen 1980 en 1990 onderging het schip een ingrijpende restauratie op de werf Mallentjer in Antwerpen. Het oorspronkelijke ophaalzwaard verdween, de kielbalk werd verdiept en het onderwaterschip volledig vernieuwd. De romp werd bovendien gecoat met epoxyhars. In 1990 werd de Anemone naar Gent gesleept, waar de huidige eigenaar het interieur opnieuw indeelde. Er werd een andere motor geplaatst, wat ook een herinrichting van de kuip noodzakelijk maakte. Het roer werd vervangen en er werd een kluiverboom toegevoegd. Door deze ingreep evolueerde het schip van een gaffelsloep naar een gaffelkotter, wat de zeileigenschappen merkbaar verbeterde.

In 1999 en 2003 behaalde de Anemone de overwinning in de Dutch Classic Yacht Regatta in Hellevoetsluis (Nederland), in de klasse van gaffelgetuigde schepen. In 2017 werd de Anemone opgenomen in de inventaris van het Agentschap Onroerend Erfgoed van de Vlaamse Gemeenschap als vastgesteld varend erfgoed. In 2020 verscheen het boek “Veerpont en scheepswerf Cyriel De Smet, bouw van de gaffelsloep Anemone”. Dankzij een teruggevonden fotoplakboek kon zowel de bouwgeschiedenis van het schip als het belang van de werf opnieuw worden gereconstrueerd.

Vandaag is de Anemone regelmatig te bewonderen op tal van nationale en internationale maritieme festivals. Het schip is lid van de Old Gaffers Association NL en aangesloten bij het Platform Maritiem Erfgoed Zeeland.

De Atina III is een robuuste motorsleepboot uit 1941, gebouwd op de werf D. & J. Boot in Alphen aan den Rijn. Oorspronkelijk te water gelaten onder de naam Nellie, begon haar leven in een turbulente periode van de Nederlandse maritieme geschiedenis.

Direct na de oplevering werd het schip door de Duitse bezetter in beslag genomen en ingezet door de Kriegsmarine als patrouilleboot op de Oostzee. Pas in 1947 keerde zij, via het Bureau Oorlogsbuit, terug naar Nederland. Daarna hervatte het schip haar loopbaan in de binnenvaart en kreeg zij in de loop der jaren verschillende namen, waaronder Chris B, Vrouwenzand, Catharina en Sirene II, voordat zij sinds 2007 vaart onder haar huidige naam Atina III.

Wat de Atina III bijzonder maakt, is haar hoge mate van originaliteit. Het schip is grotendeels intact gebleven en wordt nog steeds aangedreven door de oorspronkelijke Industrie motor type 3VD6A, met een vermogen van circa 150 pk. Deze karakteristieke motor, samen met de authentieke betimmering en het klassieke silhouet, maakt de Atina III tot een levend voorbeeld van naoorlogse motorsleepvaart.

Met een lengte van circa 18,4 meter en een breedte van 4,8 meter was de Atina III uitstekend geschikt voor sleepwerk op rivieren en binnenwateren in Nederland, Duitsland en België.

Tegenwoordig ligt het schip hoofdzakelijk in Zeeland en is zij geregistreerd als Varend Monument, waarmee haar cultuurhistorische waarde officieel is erkend. De Atina III is daarmee niet alleen een functioneel schip, maar vooral ook een drijvend stuk geschiedenis: een tastbare herinnering aan de Nederlandse sleepvaart, de oorlogsjaren en het vakmanschap van de binnenvaart.

De Boreas is een bijzonder historisch Zeeuws vissersvaartuig van het type steekhengst, een scheepstype dat nauw verwant is aan de hoogaars. Steekhengsten werden tot het begin van de twintigste eeuw gebruikt voor de visserij, met name voor de zalmvisserij op wateren zoals de Brielse Maas, het Haringvliet en de Grevelingen. De Boreas werd gebouwd in 1895 en geldt als het laatst overgebleven houten voorbeeld van dit inmiddels verdwenen scheepstype.

In de loop van de twintigste eeuw raakte het schip ernstig in verval. Jarenlang lag de Boreas ongebruikt en verwaarloosd in een sloot. Om het hout tegen verdere aantasting te beschermen, werd de romp destijds volledig bekleed met verzinkt plaatmateriaal. Deze noodoplossing heeft er uiteindelijk toe bijgedragen dat het schip bewaard is gebleven. In 2008 werd de Boreas gered door de Stichting Behoud Hoogaars en veiliggesteld voor de toekomst.

Na de redding is het schip uitvoerig opgemeten en gedocumenteerd, zodat de kennis over de bouw en de vorm van de steekhengst behouden bleef. In latere jaren vond een vernieuwbouw en conservering plaats, waarbij zoveel mogelijk is uitgegaan van de oorspronkelijke lijnen en constructie. Tegenwoordig maakt de Boreas deel uit van de collectie van de Stichting Behoud Hoogaars en vormt zij een belangrijk en zeldzaam voorbeeld van het Zeeuwse maritieme erfgoed. Het schip vertelt het verhaal van een verdwenen visserspraktijk en draagt bij aan het levend houden van de geschiedenis van de Zeeuwse zeilvaart.

De Carlot is een historische motorreddingboot van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM). Het schip werd in 1960 gebouwd op de werf van H. Schouten in Muiden, in opdracht van de toenmalige Koninklijke Noord en Zuid Hollandsche Redding Maatschappij. De bouw van de boot werd mogelijk gemaakt door een legaat van mejuffrouw C.M.J. Meyer, die bepaalde dat de reddingboot de naam Carlot moest dragen.

De Carlot behoort tot de zogenoemde Carlot klasse, een serie zelfrichtende reddingboten die speciaal werd ontworpen voor inzet onder zware omstandigheden op de Noordzee en de Waddenzee. Dankzij haar robuuste bouw, gesloten stuurhuis en zelfrichtend vermogen was de Carlot bijzonder geschikt voor reddingen tijdens storm en slecht weer. De boot werd bemand door vrijwilligers en kon naast de vaste bemanning een groot aantal geredden veilig aan boord nemen.
Gedurende haar actieve dienstperiode was de Carlot gestationeerd bij het reddingstation Terschelling West. Vanuit deze standplaats nam de boot deel aan vele reddingsoperaties op zee. Eén van de meest ingrijpende inzetten vond plaats op 25 januari 1990, toen het Russische schip Briz in een zware storm in nood raakte. De Carlot rukte als eerste uit en wist onder zeer moeilijke omstandigheden meerdere opvarenden te redden. Daarbij liep de reddingboot zelf aanzienlijke schade op.

De Carlot bleef tot het jaar 2000 in actieve dienst bij de KNRM. Na haar uitdienststelling is het schip behouden gebleven als varend erfgoed. Sindsdien wordt de Carlot beheerd door Stichting Carlot, die zich inzet voor het behoud en het operationeel houden van deze bijzondere reddingboot. Tegenwoordig ligt de Carlot in Terneuzen en vaart zij regelmatig tijdens rondvaarten, herdenkingen, educatieve activiteiten en maritieme evenementen.

De Carlot is een tastbare herinnering aan de moed en inzet van de vrijwillige redders en aan de ontwikkeling van het reddingwezen in Nederland. Door het behoud van dit schip blijft de geschiedenis van het reddingswerk op zee levend en zichtbaar voor een breed publiek.

De Drie Gebroeders (TH 49) is een historisch Zeeuws vissersschip van het type hengst. Het schip werd gebouwd in 1908 op scheepswerf Moed en Trouw van Petrus Verras in Paal, aan de Westerschelde. Oorspronkelijk was het schip bedoeld voor de visserij, met name voor de mosselvisserij in de Zeeuwse wateren. De hengst was daarvoor een zeer geschikt scheepstype: stevig gebouwd, ondiep stekend en goed zeilend op zowel zee als binnenwater.

In de loop der jaren voer het schip onder verschillende namen en registraties, waaronder GRA 13 en Z 22, voordat het definitief bekend werd als TH 49 De Drie Gebroeders. Vanaf 1929 was het schip lange tijd in gebruik in Tholen, waar het een vaste verschijning was binnen de plaatselijke visserij. Tijdens deze periode werd het schip aangepast aan de dagelijkse praktijk van de visser, onder andere door de inbouw van een visbun.

Na het einde van de beroepsmatige visserij kende De Drie Gebroeders meerdere eigenaren en raakte het schip geleidelijk in verval. In de jaren negentig werd het vaartuig uiteindelijk aangekocht door de Stichting Behoud Hoogaars. Vanaf dat moment begon een intensieve restauratie, waarbij het doel was het schip zoveel mogelijk terug te brengen in zijn oorspronkelijke staat en karakter. Daarbij werd gebruikgemaakt van traditionele materialen en bouwmethoden.

Tegenwoordig is De Drie Gebroeders een varend monument en een belangrijk voorbeeld van het Zeeuwse maritieme erfgoed. Het schip staat ingeschreven in het Stamboek Ronde en Platbodemjachten en wordt ingezet voor behoud, educatie en presentatie van de historische visserijcultuur. Met haar kenmerkende lijnen, bruine zeilen en rijke geschiedenis vertelt De Drie Gebroeders het verhaal van het leven en werken op het water in Zeeland aan het begin van de twintigste eeuw.

De Emmanuel is niet zomaar een schip. Deze stoere steilsteven aak zag in 1924 het levenslicht op de werf van G.J. van der Werff in Hoogezand. Opdrachtgever Tjakko Keizer gaf haar niet alleen vorm, maar ook een naam met betekenis. De bouw van dit schip redde de werf van een faillissement – en zo kreeg zij de hoopvolle naam Emmanuel, “God met ons”.

In haar jonge jaren deed de Emmanuel waar ze voor gebouwd was: hard werken. Ze vervoerde turf uit Drenthe naar Friesland en Groningen, gedreven door wind, wilskracht en vakmanschap. Rond 1929 werd Tjakko nóg onafhankelijker door de aanschaf van een opduwer. Decennia later, in 1975, begon voor de Emmanuel een tweede leven toen zij werd verkocht aan een Amsterdammer.

Dat tweede leven kreeg pas echt vorm in de winter van 1979, toen het schip door de huidige eigenaar (samen met zijn broer) werd gekocht. Het lag toen in het Westerdok in Amsterdam, kaal en verlaten. Een slechte betimmering in de roef, een ruim vol rommel en na inspectie op de helling vooral één conclusie — er was veel werk te doen.

Met veel enthousiasme (en weinig middelen) werd het ruim omgebouwd tot studentenwoning: een bed, een keukentje en een puts als toilet. De buren in het Westerdok bleken onbetaalbaar — niet alleen als adviseurs, maar ook als sponsoren en vrienden voor het leven. Stap voor stap kreeg de Emmanuel haar kracht terug: de Kromhout 4LW-motor uit 1947 (60 PK) werd ingebouwd, de zwaarden gelijmd, het houtwerk zorgvuldig gevormd.

In 1984 was het schip weer vaarklaar. De broer van de eigenaar vertrok naar Engeland, en de Emmanuel verruilde Amsterdam voor haar huidige thuishaven: Sas van Gent. Sindsdien maakte zij talloze tochten, vooral op de motor, door België, Frankrijk en het zuiden van Nederland.

In 2005 werd de cirkel verder rondgemaakt met het plaatsen van de mast. Zeilen bleek stiller en leuker dan motoren — al ook een tikje lastiger. Maar één ding is zeker: er is geen weg terug.

Met haar 24 meter lengte, 5,10 meter breedte en rijke geschiedenis is de Emmanuel vandaag de dag een levend stuk varend erfgoed. Een schip dat nog altijd vertelt waar het vandaan komt — en laat zien dat schepen, net als mensen, meerdere levens kunnen hebben.

De Hedwig Maria werd in 2000 in Livorno gebouwd op basis van Engelse bouwtekeningen. Aansluitend kreeg zij op de werf van Ebbe Anderson in Denemarken haar gaffeltuig, mast en verdere rondhouten. In 2004 vond de definitieve afbouw plaats op de werf van Ernst Schneider in Gröbersy (Duitsland).

Het schip is op traditionele wijze gebouwd van teak en mahonie. Aan de buitenzijde heeft zij de robuuste uitstraling van een Engelse working boat, terwijl het interieur is afgewerkt als een comfortabel jacht. De Falmouth Working Boats werden vanaf het begin van de vorige eeuw ingezet voor de oestervisserij aan de zuidkust van Engeland, een ambacht die tot op de dag van vandaag onder zeil wordt uitgeoefend.

Oorspronkelijk waren deze schepen open. In de zomer, wanneer er niet op oesters wordt gevist, worden ze uitgerust met een groter tuig en ingezet voor zeilwedstrijden.
De Hedwig Maria is lid van de Old Gaffers Association.

De sleepboot Wilhelmina werd gebouwd in 1916 en is daarmee een fraai voorbeeld van de vroege Nederlandse sleepvaart. Het schip werd oorspronkelijk als stoomsleepboot ontworpen, maar is in de jaren dertig gemoderniseerd en omgebouwd tot motorsleepboot. Daarmee volgde de Wilhelmina de technologische ontwikkeling die zo kenmerkend was voor de binnenvaart in de eerste helft van de twintigste eeuw.

Gedurende lange tijd voer het schip onder de naam Edwil en was zij in dienst bij Fa. Terwindt in Nijmegen, waar zij voornamelijk werd ingezet op de grote rivieren. Later werd de Wilhelmina gebruikt bij werkzaamheden in de zand‑ en grindwinning, onder meer in de omgeving van Maasbracht. Deze jaren van intensief werk hebben het schip gevormd tot de robuuste en betrouwbare sleepboot die zij vandaag de dag nog steeds is.

Wat de Wilhelmina bijzonder maakt, is haar hoge mate van originaliteit. Veel karakteristieke elementen zijn behouden gebleven en geven een goed beeld van hoe dit type sleepboot er vroeger uitzag en functioneerde. De huidige motorisering bestaat uit een Deutz SA4M428‑motor van circa 150 pk, die perfect past bij het schip en zorgt voor een rustige, krachtige voortstuwing.

Sinds de overgang naar particulier bezit vaart de Wilhelmina onder haar huidige naam als varend erfgoed. Met haar compacte afmetingen en klassieke uitstraling is zij een geliefde verschijning op binnenwateren en bij nautische evenementen.

De Hoop op Zegen is een stalen skûtsje van het type Friese tjalk, gebouwd in 1912 op de werf van Alle Berends Barkmeijer te Briltil. De werf Barkmeijer was in die periode toonaangevend in de bouw van ijzeren binnenvaartschepen en speelde een belangrijke rol in de overgang van hout naar staal in de noordelijke scheepsbouw.

Het schip werd oorspronkelijk gebouwd als roefschip en kreeg bij de tewaterlating de naam Cornelia. Opdrachtgever en eerste eigenaar was Gerrit Jacobs Duiker uit Grouw. De Cornelia werd ontworpen voor het vervoer van mest, aarde, terpaarde en ander bulk en stukgoed en had een toenmalig laadvermogen van circa 38 ton. Haar vaargebied lag hoofdzakelijk in Friesland, Groningen en Drenthe, waar zij de typische ondiepe vaarwegen en kanalen bediende.

Op 28 september 1912 vond de eerste officiële scheepsmeting plaats te Sneek, waarbij het schip werd geregistreerd onder meetnummer S 1044 N. In 1921 kwam het schip in handen van de tweede eigenaar, Sierk van der Meer uit Oostermeer. Tijdens een hernieuwde meting op 26 juli 1934 te Stavoren kreeg het schip haar huidige naam: Hoop op Zegen en werd zij opnieuw geregistreerd onder meetnummer G 3927 N.

Vanaf 1934 was Anne Jongstra uit Stavoren eigenaar van het schip. In de daaropvolgende decennia bleef de Hoop op Zegen actief in de vrachtvaart. Oorspronkelijk voer zij zoveel mogelijk onder zeil, later soms geholpen door een opdrukker, wat typerend was voor deze generatie vrachtschepen in de periode vóór de brede invoering van motoren.

In 1975 begon een nieuw hoofdstuk in het bestaan van het schip. Onder eigendom van de familie Hoogelander uit Den Haag werd de Hoop op Zegen verbouwd tot jacht. Daarbij werd voor het eerst een motor geplaatst: een gebruikte DAF 575. Vanwege de geringe holte van het oorspronkelijke vrachtschip werd het oude laadruim verhoogd, waardoor een comfortabele roef met stahoogte ontstond. Het kleine roefje van vroeger kreeg toen zijn huidige functie als zitkuip.

Sinds 1983 is de Hoop op Zegen in bezit van de huidige eigenaar, Simon van der Harst. Het schip diende eerst als woonschip en werd later weer in gebruik genomen als varend jacht. Vanaf 1987 vaart zij opnieuw zoveel mogelijk onder zeil, met een zeiloppervlak van circa 140 m², uitgevoerd in een stijl die zo dicht mogelijk bij het oorspronkelijke uiterlijk aansluit.

In 2009 werd de voortstuwing vernieuwd met de plaatsing van een nieuwe Deutz motor (type DD226). Deze 4 cilinder dieselmotor levert betrouwbare kracht en maakt het schip geschikt voor hedendaags gebruik, zonder afbreuk te doen aan haar historische karakter.

Met haar afmetingen van 18,43 meter lengte, 3,57 meter breedte en een diepgang van circa 0,80 meter, haar rijke geschiedenis en zorgvuldige overgang van vrachtschip naar jacht, is de Hoop op Zegen een fraai voorbeeld van levend varend erfgoed. Het schip verbindt ruim een eeuw binnenvaartgeschiedenis met actief en respectvol gebruik in het heden.

De Elisabeth, in de volksmond beter bekend als Betje, is een historische Zeeuwse veerschouw met een lange en afwisselende geschiedenis. Het schip werd in 1907 gebouwd op de scheepswerf van Jan Francis de Klerk in Hontenisse, Zeeuws-Vlaanderen, in opdracht van Gerrit Johannes Schippers. De aanleiding voor de bouw was de groeiende vraag naar passagiersvervoer tussen Veere op Walcheren en Kamperland op Noord-Beveland.

Bij het ontwerp werd gekozen voor een Zeeuwse schouw met een lemmerkont, een aangepaste scheepsvorm die zorgde voor betere zeileigenschappen en meer comfort aan boord. Dat was belangrijk, want de Elisabeth was niet bestemd voor de visserij of voor open zee, maar voor een betrouwbare en comfortabele veerdienst. Binnen de vloot van de familie Schippers kreeg het schip een belangrijke rol en werd zij jarenlang intensief ingezet.

In de loop van de tijd veranderde de veerdienst. Met de komst van gemotoriseerde veerboten kwam er een einde aan de inzet van de Elisabeth als veerschip. Vanaf de jaren dertig kreeg zij een nieuw leven als mosselboot, waarbij het schip werd aangepast aan het werk aan boord. Ook wisselde zij meerdere malen van eigenaar en voer zij op verschillende Zeeuwse wateren en in de Biesbosch.

Ondanks deze veranderingen bleef de Elisabeth behouden. In 2007, precies honderd jaar na haar bouw, werd het schip volledig gerestaureerd in haar oorspronkelijke staat. Sindsdien vaart Betje opnieuw als historisch schip en vormt zij een levend monument van de Zeeuwse veer- en scheepvaartgeschiedenis.
De Elisabeth is vandaag de dag eigendom van de Stichting Zeeuwse Schouw, een werkstichting van Stichting Traditioneel Varend Zeeland, en vertelt het verhaal van vervoer, vakmanschap en leven op het water in Zeeland.

De Qui Vive is een klassiek zeiljacht dat zijn oorsprong vindt in de vroege jaren dertig van de vorige eeuw. Het schip werd in 1933 gebouwd als wedstrijdjacht volgens de 5 meterklasse, een internationale ontwerpregel waarbij snelheid, balans en verfijnde lijnen centraal stonden. Jachten uit deze klasse waren bedoeld voor sportieve prestaties en onderscheiden zich door hun slanke silhouet en verfijnde zeileigenschappen.

De romp van de Qui Vive is vervaardigd uit massief eikenhout en rust op een lange, doorlopende kiel. In combinatie met een slepend roer zorgt dit voor een stabiel, koersvast schip dat volledig is ontworpen met het zeilen als uitgangspunt. Een hulpmotor maakte oorspronkelijk geen deel uit van het ontwerp; de kracht van de wind was allesbepalend.

In 1958 kreeg het schip een meer recreatieve invulling. Er werd een kajuit geplaatst en de mast werd strijkbaar uitgevoerd, waardoor de Qui Vive beter bruikbaar werd voor tochten op binnen- en kustwateren. Deze aanpassingen veranderden het karakter van het schip, zonder het elegante lijnenspel van het oorspronkelijke ontwerp aan te tasten.

De huidige eigenaar verwierf de Qui Vive in 1983, op een moment dat het schip in matige staat verkeerde en haar exacte achtergrond grotendeels onbekend was. Met veel zorg en toewijding werd gewerkt aan herstel en behoud. Na jaren van restauratie werd het jacht in 1993 opnieuw in gebruik genomen.

Vandaag de dag wordt de Qui Vive erkend als nautisch erfgoed. Het schip heeft meerdere zeereizen gemaakt, waaronder tochten langs de oostkust van Engeland, en blijft daarmee doen waarvoor zij ooit werd gebouwd: elegant en zelfverzekerd varen. Klassieke 5 meterjachten zijn in Nederland inmiddels zeldzaam geworden, wat de Qui Vive tot een bijzonder en waardevol overblijfsel maakt van een rijke zeilhistorie.

De prachtig gerestaureerde garnaalboot, de B72 (oorspronkelijk 072) Jacqueline-Denise, is een houten tweemaster. Van dit type houten garnaalsloep, zijtreiler met hulpmotor (34 pk), is de “Jacqueline-Denise” wellicht één van de zeldzame varende getuigen. Het is een typische garnaalboot van tussen de twee wereldoorlogen. Een historisch belangrijk scheepstype omdat het de overgang vormt tussen zeilvissersboten en motorvissersboten.
De Jacqueline-Denise heeft in tegenstelling tot latere types van deze garnaalboot geen stuurhut en wordt met een helmstok bestuurd.

In 1991 haalde Peter Sabbe de afgedankte Jacqueline-Denise naar Blankenberge om de garnaalboot in samenspraak met het stadsbestuur te restaureren en als maritiem monument bij de vuurtoren te plaatsen. De restauratie van het erg verwaarloosde schip vlotte niet zo best,tot burgemeester Monset het dossier in handen kreeg en het als Interreg-project kon laten meefinancieren door de Europese instanties. Het stadsbestuur vertrouwde de restauratie toe aan de scheepswerf Traditionele Scheepsbouw Jan Vandamme in Zeebrugge.

Toen het schip in juni 2005 in de werf aankwam, leek het meer op een wrak. Een deel van de kielbalk, enkele spanten en een stuk van de wering waren nog bruikbaar. De restauratie werd dus meer een reconstructie met respect voor de originele boot, want de Zeeuwse eigenaars hadden nogal wat verbouwingen aangebracht.

Jan Vandamme en zijn ploeg klaarden de klus in minder dan een jaar tijd. De Jacqueline-Denise werd weer een prachtige zeilboot. Het stadsbestuur vroeg de vzw De Scute het schip te onderhouden en er veel mee te varen, en belangstellenden mee te nemen om hen te laten kennismaken met dit unieke exemplaar uit ons maritiem verleden.

De tjalk Vertrouwen is een prachtig voorbeeld van Nederlands varend erfgoed. Gebouwd in 1903 op de werf van de gebroeders Van Zutphen in Wilnis, begon zij haar leven als vrachtschip onder de naam De Enige Zoon. Bestemd voor het vervoer van zand en grind voer zij jarenlang op binnenwateren en kustgebieden – stoer, betrouwbaar en gebouwd om generaties mee te gaan.

In 1928 kreeg het schip haar huidige naam: Vertrouwen. In diezelfde periode werd zij verlengd en voorzien van een Kromhout gloeikopmotor, waarmee zij de stap maakte van pure zeilvaart naar motor ondersteunde binnenvaart. Ook de roerige jaren van de Tweede Wereldoorlog liet zij niet ongemerkt voorbijgaan; het schip werd zelfs beschoten door een vliegtuig, maar overleefde dit hoofdstuk zonder slachtoffers – een stille getuige van een bewogen tijd.

Na de oorlog bleef de Vertrouwen nog jaren actief in de vrachtvaart, onder meer onder de naam Willy. Toen in de jaren zeventig de sloop dreigde, werd het schip gelukkig gered door liefhebbers die haar terugbrachten in authentieke staat. Daarmee begon een nieuw leven, niet langer als werktuig, maar als gekoesterd monument.

Tegenwoordig is de Vertrouwen in eigendom van Ruut Louwerse en ligt zij met haar thuishaven in Zierikzee. Het schip wordt met zorg onderhouden en gebruikt voor pleziervaart en erfgoedbijeenkomsten. Met haar elegante lijnen, robuuste rompvorm en rijke geschiedenis is de Vertrouwen geen charterschip, maar een levend stuk maritieme historie – een schip met een ziel, dat nog altijd te bewonderen is onder zeil.

De VLI 27 is een karakteristiek Nederlands kottervaartuig dat actief is in de visserij op de Noordzee en regelmatig te vinden is in de Zeeuwse havens zoals Vlissingen en Breskens.
Het schip is robuust gebouw, compact en ontworpen om efficiënt op zee te kunnen werken. In de loop der jaren is het schip onder verschillende namen in de vaart geweest; waaronder Zuiderkruis en Adriana. Het is overigens binnen de visserijsector heel gebruikelijk dat een schip regelmatig van naam veranderd. Het schip heeft nu de naam Jeanet Maartje.

Met haar thuishaven in Zeeland maakt dit schip deel uit van de actieve regionale visserij, waarbij wordt gevist op onder andere bodemsoorten zoals schol en tong. De aanwezigheid van dit soort schepen laat zien hoe belangrijk de visserij nog steeds is voor de maritieme identiteit van de regio.
Tijdens Vlissingen Maritiem biedt de Jeanet Maartje bezoekers een mooi inkijkje in de hedendaagse visserijpraktijk:

De SWATH Cetus is een gespecialiseerd loodsvaartuig van het Nederlands Loodswezen, ontworpen voor het veilig en betrouwbaar overzetten van loodsen op zee onder zware weersomstandigheden. Het schip maakt gebruik van het SWATH principe (Small Waterplane Area Twin Hull), een tweerompige constructie die zorgt voor uitzonderlijke stabiliteit in ruwe zee.

De Cetus bestaat uit twee onderwaterrompen die via smalle staanders verbonden zijn met het bovenwaterschip. Doordat het waterlijnoppervlak zeer klein is, ondervindt het vaartuig aanzienlijk minder invloed van golfslag dan conventionele schepen of catamarans. Het grootste drijfvolume bevindt zich onder het golfoppervlak, waar golven minder effect hebben op het vaargedrag
Dankzij dit ontwerp kan de SWATH Cetus operationeel blijven bij significante golfhoogten tot circa 3,5 meter, waardoor de beloodsing ook bij slecht weer doorgang kan vinden

De SWATH Cetus werd gebouwd door Abeking & Rasmussen en is sinds het midden van de jaren 2000 in dienst bij het Nederlands Loodswezen. Het schip heeft Vlissingen als standplaats en opereert voornamelijk in de regio Scheldemonden.

De Reiger is een veelzijdig en betrouwbaar werkschip dat perfect is ingericht voor hydrografische metingen en surveywerkzaamheden in havens, kustgebieden en binnenwateren. Dankzij de compacte afmetingen en geringe diepgang kan de Reiger opereren op locaties waar grotere schepen niet kunnen komen. Denk aan drukke of beperkte vaargebieden, zoals havens en sluizen.
Of het nu gaat om het uitvoeren van dieptemetingen, het in kaart brengen van de waterbodem of het verzamelen van nauwkeurige data voor projecten van aannemers en overheden: de Reiger levert consistente en hoogwaardige meetresultaten.

De Reiger vormt een stabiel platform voor moderne surveyapparatuur, waarmee nauwkeurige data wordt verzameld voor:
– hydrografische metingen
– bodemonderzoek
– monitoring van vaarwegen en havens
– ondersteuning bij bagger- en bouwprojecten
Van de Zeeuwse wateren tot complexe infrastructurele projecten: de Reiger wordt ingezet waar betrouwbare data essentieel is. Met ervaren operators en geavanceerde meetapparatuur draagt het schip bij aan veilige en efficiënte werkzaamheden op en rond het water.

Een tender kun je het beste vergelijken met een watertaxi voor loodsen. Heeft een loods een schip veilig naar open zee gebracht, dan wordt hij aan boord van een tender naar zijn volgende klus gebracht.

Bij het Loodswezen gebruiken ze vijf verschillende soorten tenders. Afhankelijk van de grootte kunnen ze acht tot twaalf loodsen tegelijk vervoeren. Een tender is minstens 21 meter lang. De langste tenders zijn net een tikkeltje groter: ruim 23 meter. Afhankelijk van het type kan een tender een maximumsnelheid van wel 28,5 knoop halen. Dat is bijna 53 kilometer per uur!

De Dian Kingdom is een tug schip. De Nederlandse benaming voor een tug schip is een sleepboot. Een type boot dat andere schepen helpt bij het manoeuvreren, slepen of duwen.
Kenmerkend voor een sleepboot is dat ze klein, maar extreem krachtig zijn. Sterk door de krachtige motor en goed wendbaar. Karakteristiek is de rubberen stootrand om schade te voorkomen.

De Dian Kingdom is behoorlijk compleet uitgerust:
– krachtige sleeplier (winch)
– kraan op dek
– speciale towing pins om kabels te geleiden
– brandblusinstallatie die duizenden liters water per uur kan pompen
– plek voor ongeveer 10 bemanningsleden

De RWS Frans Naerebout is een betonningsvaartuig van Rijkswaterstaat, in nauwe samenwerking met de Nederlandse Kustwacht. Het schip is vernoemd naar Frans Naerebout, de beroemde Zeeuwse loods en mensenredder uit Vlissingen.

De Krakesandt is een moderne sleephopperzuiger die wordt ingezet voor de winning van zand en grind op zee. Het schip is in 2022 volledig in Nederland gebouwd en maakt deel uit van de vloot van De Hoop Terneuzen. De Krakesandt is ontworpen voor efficiënt en duurzaam baggeren en voldoet aan de hedendaagse eisen op het gebied van emissies, veiligheid en automatisering.

Met haar diesel elektrische voortstuwing en geavanceerde baggersystemen kan de Krakesandt zand winnen op de Noordzee en dit direct overslaan naar binnenvaartschepen. Het schip combineert een hoge operationele betrouwbaarheid met een laag energieverbruik en een beperkte milieubelasting.
De naam Krakesandt verwijst naar een historische zandplaat uit de 14e eeuw voor de kust van Cadzand en is daarmee verbonden aan de maritieme geschiedenis van Zeeland.

De Scheldestroom is een multifunctioneel dienstvaartuig van Rijkswaterstaat en maakt deel uit van de vloot van de Rijksrederij. Het schip wordt ingezet op onder meer de Westerschelde en omliggende Zeeuwse wateren voor beheer, onderhoud en toezicht op de rijksvaarwegen.

De Scheldestroom is ontworpen voor een breed scala aan werkzaamheden, waaronder het uitvoeren van metingen, het onderhouden van vaarwegmarkering en het ondersteunen van toezicht en handhaving. Door deze combinatie van taken kan het schip efficiënt worden ingezet voor meerdere doeleinden binnen het vaarwegbeheer.

Bij het ontwerp is veel aandacht besteed aan duurzaamheid en efficiënt energiegebruik. Daarmee draagt de Scheldestroom bij aan veilig, betrouwbaar en toekomstbestendig waterbeheer in het Scheldegebied.